Dag 25; di 14/9; home sweet home

Vroeg in de middag kon ik mijn echtgenote weer in de armen sluiten. Een gemakkelijke reisdag. Zelf maar 30 km gefietst van Aken naar Maastricht. En zelfs dat ging vooral heuvel af. Voor de rest liet ik de trein het werk doen.

Dat ik zo vroeg thuis was, had wel een reden. Gisteravond laat nog mijn NS-reis geregeld. Dat betekent:
1. een enkele reis via internet aanschaffen
2. idem een dagkaart voor mijn fiets
3. een route reservering maken voor mijn fiets
In dat laatste zat hem de kneep. Je kan niet zomaar met je fiets instappen. Je moet je aanmelden en het algoritme kijkt voor jou of er wel plaats is in de betreffende trein. En dat was er steeds niet. Daarom nam ik maar een trein eerder. Ook geen plaats. Nog een trein eerder. Ook niet. Uiteindelijk kwam ik uit op een trein die rond 10.30 uur uit Maastricht vertrok.

Dat was dus vroeg opstaan in Aken want je wilt ook nog wat speling hebben. Ik was zo goed op tijd dat ik op de route naar Maastricht nog een snel bezoek heb gebracht aan de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats in Margraten. Leek me wel een passende afsluiting van een fietstocht die soms leek op een reis door de geschiedenis.

Het was ook vooral een fietstocht door de natuur. Veel dieren op mijn weg ontmoet. Ik denk aan de paarden, de koeien en de ganzen waarmee ik soms het pad moest delen. Minder mooi waren al die dode dieren die ik onderweg zag, meestal slachtoffers van het verkeer. Ergens een net doodgereden vos en toch nog heel wat platgereden egels.

Over die bron van de Maas heb ik, zoals geschreven, mijn twijfels. Geef mij maar de bron van het riviertje de Voer. Een massale hoeveelheid water en maar net over de grens in België te zien.

Mijn Stella e-bike heeft zich kranig gehouden. Met dagelijks een verse accu wisten we samen heel wat heuvels te verslaan. Geen lekke banden gehad, wel liep om onduidelijke reden 4x de ketting van het voorblad. Was er overigens in 10 seconden weer om te leggen maar blijft vervelend.

Covid-19 speelde elke dag wel een rol. België is fanatiek met mondkapjes. Frankrijk idem en met de “passe sanitaire”. Mijn gele vaccinatie boekje heb ik heel wat keren moeten laten zien. Nederland hobbelt weer eens achteraan in het nemen van soortgelijke maatregelen zoals vandaag bekend gemaakt.

Het schrijven van mijn reisverslag en het plaatsen van foto’s heb ik elke avond met plezier gedaan ondanks het gepriegel op mijn telefoon en alhoewel mijn ogen van vermoeidheid soms dicht dreigden te vallen.

Het deed me genoegen dat zovelen met mij meereisden via mijn blog zoals ik uit de reacties begreep.

Wie weet tot een volgende keer.

Bussum, dagafstand 31; totaalafstand 2084.