Dag 11; di 31/8; in Frankrijk

Vanochtend toch maar afgezien van een bezoek aan de citadel van Namen. Teveel gedoe via tijdsloten en late openingsuren. Bovendien vertelde Reina dat in het plakboek van 53 jaar geleden stond, dat wij op onze rustdag in Namen de citadel uitvoerig bekeken hadden. Heeft zeker niet veel indruk op me gemaakt.

Net als gisteren eerst bewolkt en daarna steeds meer zon. Ik kon steeds meer laagjes uittrekken. Prima fietsweer.

Een tiental kilometers voor Dinant was het fietspad langs de Maas afgesloten. Dit was beschadigd door de hoge waterstanden. Hier ontmoette ik Ad Valk uit Baarn die een rondje aan het fietsen is via Parijs. Samen overlegden we wat te doen. We besloten de doorgaande weg te nemen. Wel wat drukker dan de fietspaden maar een heel wat beter wegdek. Volgens Ad stond er een standbeeld van Charles de Gaulle bij de brug midden in het centrum van Dinant. En inderdaad, Ad had gelijk, hij was nog niet seniel aan het worden. Hij wilde er beslist bij op de foto. Op deze brug was de Gaulle, toen 24 jaar en luitenant in het Franse leger, in augustus 1914 bij het uitbreken van WO1 door de Duitsers in zijn been geschoten. Belangrijk genoeg voor een standbeeld. Hier nam ik afscheid van Ad. Ik was toe aan koffie en hij had nog een lange rit voor de boeg.

Wat ook opvalt is dat er op de brug meer dan levensgrote saxofoons staan. Dit heeft weer te maken met het feit dat meneer Sax, die de uitvinder is van de saxofoon, in Dinant geboren is. Wat is stad al niet moet doen om zichzelf te promoten.

Het fietspad langs de Maas was vroeger het oude jaagpad. Dat bestond uit kinderhoofdjes. Uit nostalgie is hier en daar nog een stukje blijven liggen. Op die stukken ga ik maar even staan op de trappers.

Het Maasdal is hier en daar erg smal aan het worden, zo smal dat er enkele kilometers lang een soort dubbeldeks autoweg is aangelegd (zie foto). Op andere plaatsen is het dal weer erg breed. Daar liggen dorpen en grote buitenplaatsen. Het moet hier vroeger een rijke streek zijn geweest. Er staan veel kasteelachtige villa’s.

Een 25 km voorbij Dinant fietste ik Frankrijk in bij het stadje Givet. Niets van een grens gemerkt. In Givet lunchte ik langs de Maas. Direct werd gevraagd om mijn vaccinatiebewijs. Ik gaf mijn gele boekje want mijn mobiel is niet zo geavanceerd. Dat werd nauwkeurig bestudeerd en akkoord bevonden. De streek heet hier de “Val d’Ardenne” en daarom nam ik een salade d’Ardenne als lunch. Met veel Ardenner ham uiteraard.

De Maas wordt geleidelijk smaller. Je ziet ook meer stuwen met een toch wel kleine sluis ernaast. Ik zag een Nederlands vrachtschip op zo’n sluis toevaren en vroeg me af of dat wel zou passen. Ik vroeg erin mijn beste Frans de sluiswachter naar en die zei dat aan weerszijden in de sluis nog 10 cm ruimte over was en voor en achter nog een meter. Ik bleef even kijken hoe dat allemaal ging, uiterst precies natuurlijk. Ook sprak ik de Nederlandse schipper nog even. Hij had een vracht kunstmest, geladen in Antwerpen en was op weg naar een plaats ergens verderop. Het ging hem soms frustrerend langzaam.

Overnachten doe ik in het dorpje Haybes. Voor een deel vergane glorie. Het heeft nog een echt Frans “hotel de ville”, het gemeentehuis (zie foto). Ik slaap in hotel Robinson, bovenop een heuvel. Het toont niet maar schijn bedriegt. Schoon en je kunt er heerlijk eten. Ook hier werd direct om mijn vaccinatiebewijs gevraagd.

Morgen verder naar de bron van de Maas. Het doel is Sedan een oude vestingstad.

Haybes, dagafstand 85 km; totaal 926 km