Dag 12; wo 1/9; over de “Groene weg”

Vandaag de hele dag gefietst over de “Voie verte Trans-Ardenne”, de groene weg door de Ardennen”. De Maasroute maakt dankbaar gebruik van dit fietspad dat een aantal jaren geleden langs de Maas is aangelegd. Over het gladde asfalt fietst het heel wat beter dan over de opgelapte paden met veel kinderhoofdjes in België.

Opnieuw prima fietsweer. Al een paar dagen hetzelfde patroon: in de ochtend hangt er bewolking en is het fris, in de middag begint de zon te schijnen.

Met mijn Stella e-bike kan op inmiddels goed opschieten. Ik verzorg haar goed. Elke ochtend krijgt zij van mij een spuitje. Voor het goede begrip: wat kettingolie uit een spuitbus. Stella ondersteunt mij zoveel zij kan. Maar ik moet het niet te gek maken want dan raakt zij uitgeput. Zij wenst met respect te worden behandeld zoals elke vrouw. Zij begrijpt niet dat zij de nacht meestal ergens eenzaam achteraf moet doorbrengen, vastgeketend aan wat voorhanden is. Op mijn tocht in Amerika was dat anders. Meestal ging de fiets gewoon mee op de kamer, wat erg gewaardeerd werd.

Tot Charleville Mézières ligt de Maas opgesloten tussen de groene heuvels.
Om een onbevaarbaar stuk van de Maas af te snijden, moeten bij het dorpje Revin, alle schepen door een nauwe tunnel van 225 meter lang onder de berg door. Onze buurman Hans is hier met zijn boot heel wat keren doorheen gevaren. Hij kan er nog hele verhalen over vertellen. Een boot die kwam aanvaren durfde het niet aan en draaide om. Ook op de fiets ga je door diezelfde tunnel en inderdaad het is naargeestig. Er brandt geen verlichting. Er vallen druppels van het plafond en er staan plassen op het pad. Het leek wel 2x zover.

Even verderop lag het Nederlandse vrachtschip de “Verides Quo” uit Haarlem te schutten in een sluisje. Ook dit schip paste precies in de sluis net als het schip van gisteren. Ik maakte een praatje met de schipper. Ook hij was geladen met kunstmest en op weg naar Lyon. Vanaf Antwerpen deed hij er ruim 3 weken over. Varen zolang het licht is. Hij voer alleen. Hij vond het prachtig. Op de foto wilde hij niet.

In Charleville Mézières, de grootste stad in deze regio heb ik geluncht met een Ardenner biertje op de Place Ducale met zijn statige gevels. Jammer dat er zo nodig ook op dit plein een soort namaak strand met ligstoelen aangelegd moest worden.

Na Charleville Mézières wijken de heuvels en stroomt de Maas door een meer open landschap. Na totaal 95 km kwam ik rond 16.00 uur in Sedan aan, mijn eindbestemming van vandaag. Tot nu toe geen enkele fietser gesproken die ook naar de bron van de Maas fietst. Of misschien beginnen ze daar want ik kom af en toe wel fietsers tegen.

In Sedan wilde ik graag overnachten in Hotel Chateau Fort de Sedan. Het ligt midden in één van de grootste forten van Europa. Gelukkig was er nog plaats.

Na het douchen nog snel even het museum in het fort bekeken. Tot 1870 was het fort in gebruik. In 1870 werd de Frans Duitse oorlog uitgevochten. Frankrijk verloor die in de slag bij Sedan. Aan weerszijden sneuvelden 200.000 soldaten. In deze oorlog werd de kiem gelegd voor WO1. Het fort bij Sedan bleek achterhaald door de tijd en werd grotendeels afgebroken. Wat er staat is nog indrukwekkend.

Morgen verder naar de bron van de Maas. Het doel is Verdun. Deze stad lijkt als een magneet aan mij te trekken. De weersvooruitzichten zijn goed.

Sedan, dagafstand 95 km; totaal 1001